Mijn (voorloplig) appartement + omgeving

Vandaag besefte ik dat ik jullie nog geen foto's van mijn (voorlopige) appartement heb laten zien. Bij deze brengen we daar wat verandering in.
Aangezien ik nog steeds geen job heb gevonden, breng ik redelijk wat tijd binnenshuis door. Zeker doordat het weer allesbehalve is. Vandaag is de eerste dag sinds zondag dat ik wat zon heb gezien.
Ik blijf Kopenhagen een fantastische stad vinden. Ongeacht het feit dat de chocolade op niets trekt en dat je geen kartonnen melk kunt kopen. (Enkel aparte flessen uit het koelassortiment).
Toch had ik er vorige week genoeg van. De zoektocht naar een job is ontzettend moeilijk. Ik heb al ongeveer 100 CV's opgestuurd, maar het heeft tot nu toe nog niets opgeleverd. Ook de enkele sollicitatiegesprekken die ik had, draaiden uit op niets.

Hetgeen me momenteel gek maakt is het feit dat ik geen CPR number kan vastkrijgen. Dit is een Danish Social Security Number. Zonder dit nummer kan je niet werken, kan je geen appartement krijgen, geen telefoonnr krijgen, niet gratis bij de dokter gaan,... kortom zonder dit nummer kan je niet veel doen.
Ik probeer dit al 3 weken in orde te krijgen, maar ik zit vast in een vicieuze cirkel. Ik moet, om een CPR-nr te kijgen, een bankdocument kunnen voorleggen waarop staat hoeveel geld er op mijn rekening staat. In België wordt zo'n document niet meer uitgereikt, omdat dit wordt gezien als een schending van de pricavy van de klant. In Denemarken is dit geen probleem dus dacht ik van een Deense bank account te openen. Klein probleempje echter: je hebt een CPR-nummer nodig om dat te doen!
Ik vertelde hen dat ik juist daarom een rekening wilde openen: om een CPR-nr te bekomen. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. Toen ik uiteindelijk op het hoofdkantoor van de Danske Bank zat, bleek dat er werkelijk niets aan gedaan kan worden. Behalve mij veel succes wensen konden ze verder niets doen.

Dus ga ik morgen maar eens langs op de Belgische ambassade. Eens kijken of ze mij daar niet kunnen helpen. Duimen maar!

Woonkamer

Keuken

Badkamer

Onze tuin

Omgeving:

Rare jongens, die Denen!

Na een week zijn me al een heleboel zaken opgevallen die typisch zijn aan Kopenhagen.


1) Overal, werkelijk OVERAL, zie je jonge ouders met kinderen. Kindjes op de fiets, aan de hand, op de schouders of in een kinderwagen. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de hele Deense maatschappij is afgestemd op het gezin. Zo kunnen vaders tot 10 weken vaderschapsverlof nemen en moeders.... maar liefst een volledig jaar (volledig betaald!) moederschapsverlof!

Het lijkt misschien creepy dat ik foto's trek van vreemde mensen in het park,
maar dit was enkel en alleen ter illustratie van mijn blog!

2) Bejaarden zijn nog steeds zeer actief en aanwezig in het dagdagelijkse straatbeeld. Zo ging ik eergisteren naar het park 's ochtends en wat ik zag ik daar....? Oudjes die aan ochtendgymnastiek deden, een fiets- of boottochtje maakten of die actief aan het 'nordic walken' waren!
(Let op de kinderfietshelmen in de hand van de creepy-papa op onderstaande foto)

3) Deze 'stad-van-de-fietser' heeft werkelijk alles in huis van fiets-accesoires. Zo heb ik dan ook maar -aangezien het hier echt wel veel regent- een beschermhoes gekocht voor mijn fietszadel. Zo zit ik lekker droog, na een regenbui. Nu ja, sinds ik nog geen geschikte regenjas heb gevonden (ofwel te geel, ofwel te veel bloemenprint, ofwel te groot -lees: tent ...) blijft er behalve mijn zitvlak niet echt veel droog.

But you've gotta love it! Welkom in Denemarken!!

De eerste dagen in CPH

Vandaag, maandag, woon ik exact 5 dagen in Kopenhagen. Het was dan ook de hoogste tijd dat ik mij een fiets aanschafte, want: IEDEREEN FIETST IN KOPENHAGEN!
Van kleine kinderen tot zelfs bejaarde mensen! Het spreekt voor zich dat deze iets trager vooruitgaan.
Wie zich in deze stad wil verplaatsen, moet dat doen per fiets. Auto's worden zoveel mogelijk uit de stad geweerd, dmv. zéér weinig parkeerplaats en zéér dure parkeertarieven. Dat merkten we meteen al de eerste avond toen we hier toekwamen.
Ik zeg 'we', want mijn geweldig-fantastisch-ongelooflijk toffe-vriendinnen Rosita en Anna hebben mij naar Denemarken vergezeld. Leuk, want:
1) Zo kon ik veel meer spullen meebrengen! (En geloof me, ik heb véél spullen)
2) Moest ik niet alleen rijden.
3) Last, but not least: kon ik langer van hun gezelschap genieten en was ik niet zo alleen die eerste paar dagen.
Met elkaar communiceren was gemakkelijk aangezien elke auto een walkie-talkie had!

Toen we de auto's de eerste avond uit hadden geladen, konden we op zoek gaan naar parkeerplaats. Ongeveer een 5 min. stappen verder, vonden we uiteindelijk toch twee plekjes voor de wagens. Typisch Kopenhagen natuurlijk: we konden de nacht wel gratis parkeren, maar vanaf 7u30 moesten we de parkeermeter komen bijvullen. En een dagticket nemen gaat niet. (Op sommige plekken wel). Na een korte nacht, nog moe van de lange reis daags voordien, stonden we om 7u30 weer aan de wagens. Hopend om ergens een nieuw plekje te vinden. We konden uiteindelijk maar één ding doen: ons buiten het onmiddellijke centrum parkeren en te voet terug keren naar het appartement. Die dag, en de dag erna, hebben we enorm veel gestapt! Daarom dat mijn nr° 1 prioriteit was: het vinden van een fiets!

De meeste fietsen in CPH, kosten rond de 3000-4000 Kronen (ongeveer €400-500). Ik vond, via via, een kleine fietshandel, uitgebaat door een Iraniër die al verscheidene jaren in Denemarken woont. Zijn specialiteit: oude fietsen opknappen! Perfect voor mij. Ik heb geen zin om zoveel geld uit te geven aan een mooie, nieuwe fiets. Hij gaf me een fiets om uit te testen, maar die fiets had enkel een voetrem. Je remt door naar achter te trappen. Aangezien de fietsen in België gewoon remmen hebben aan het stuur, en ik dit dan ook gewoon ben, zag ik deze fiets niet echt zitten. Maar blijkbaar hebben bijna alle fietsen in Denemarken geen remmen aan het stuur, maar dus een soort voetrem. We stonden buiten, toen ik tegen de gevel een andere fiets zag. Ik vroeg of ik die fiets niet kon hebben. Niet al te oud, een mandje vooraan....én toch op zijn minst één rem aan het stuur.. Maar blijkbaar was de fiets van zijn vrouw. Ik zei dat ik het jammer vond, waarop hij antwoordde dat hij zijn vrouw dan maar een andere fiets zou geven en ik deze kon mee
nemen voor 900 Kronen.

Mijn nieuwe fiets: zwart, twee wielen, licht voor- en achteraan, een mandje én een rem aan het stuur!

Perfect!


Ik heb hem vandaag al uitgetest en ik moet zeggen dat hij best wel goed rijdt! Ik voel mij meteen al een stuk meer ingeburgerd. Al fietsend naar de supermarkt, mijn winkelwaar in het mandje vooraan, en nog een tas over mijn schouders.

Nu ik mijn fiets heb, wordt het tijd voor de volgende stap: het vinden van een job! Duimen maar!